انکراژ

انکراژ فرآیند پایدارسازی و تقویت خاک (دیواره گود یا شیب و ترانشه) با استفاده از مهارهای (رشته‌های در هم بافته) فولادی (انکر) است.

در طی این فرآیند ابتدا یک تراز از خاک به ارتفاع حدود ۲ متر (مقداری که خاک بتواند در محدوده زمانی ۱ روز کاری بدون تسلیح پایدار بماند) برداشته شده، سپس گمانه‌های انکر با آرایش مشخصی که توسط طراحی تعیین می‌شود، حفاری می‌شود، در حین این فرآیند انکرها در طول معین بافته شده، سپس انکرها در گمانه جایگذاری شده و با استفاده از دوغاب تزریق می‌شوند. سپس برای تأمین رفتار یکپارچه مهارهای فولادی سطح رویه دیواره نیل‌شده را با استفاده از روکش مش و شاتکریت و یا روکش بتنی می‌پوشانند. رویه مش و شاتکریت را می‌توان بلافاصله پس از برداشتن تراز خاک نیز اجرا کرد. پس از گیرش دوغاب مهار و همچنین شاتکریت، انکر را به اندازه نیروی تعیین شده توسط طراح، با استفاده از جک‌های هیدرولیکی خاصی تنیده می‌کنند.

طول انکرها حتما باید تا پشت گوه گسیختگی خاک امتداد یابد. انکرها پس از انجام کشش، گوه گسیختگی را به خاک پشت آن دوخته و در واقع با افزایش نیروی برشی در سطح گسیختگی، آن را به عقب رانده و احتمال گسیختگی را تا حد مطلوبی پایین می‌آورند.

انکرها معمولا با به هم بافتن چند رشته استرند تهیه می‌شوند. استرندها نیز از رشته‌های فولادی در هم بافته تشکیل می‌شوند. انکرها در امتداد طولی خود از دو قسمت تشکیل شده‌اند. قسمت پیوندی و قسمت غیر پیوندی. در قسمت پیوندی استرند بدون روکش در گمانه قرار گرفته و با تزریق دوغاب، چسبندگی کافی میان دوغاب و استرند و دوغاب و خاک برقرار می‌شود. این قسمت از انکر است که نقش انتقال نیرو را بر عهده دارد. ناحیه پیوندی معمولا از ۱ متری پشت گوه گسیختگی آغاز می‌شود. در ناحیه غیرپیوندی استرندها را با استفاده از غلاف‌های خاصی روکش می‌کنند. این روکش مانع از ایجاد چسبندگی میان دوغاب استرند شده و در نتیجه این ناحیه نقشی در انتقال بار نخواهد داشت.

به منظور حفظ حداکثری سطح تماس استرندها و دوغاب، در فاصله‌های معین استرندها را با استفاده از اسپیسر از هم جدا می‌کنند. همچنین برای قرار دادن مهار در وسط گمانه از سنترالایزر استفاده می‌شود.

در عملیات انکراژ از دوغاب آب و سیمان به نسبت آب به سیمان ۰٫۴ تا ۰٫۵ استفاده می‌شود. هنگامی که به دوغابی با غلظت بیشتر نیاز باشد (مثلا برای جلوگیری از نشت دوغاب به درون خاک‌هایی با نفوذپذیری بالا یا سنگ‌های متخلخل) دوغاب شن و سیمان با اسلامپ کمتری مورد استفاده قرار می‌گیرد.